Με αφορμή το τελευταίο τραγικότατο γεγονός στη Θεσσαλονίκη, όπου
ερασιτέχνες αστυνομικοί επέτρεψαν σε τοξικομανή κρατούμενο να δολοφονήσει οδηγό αστικού λεωφορείου, (ξανα)
τίθενται ερωτήματα με
συγκεκριμένη σειρά.
Πρώτα απ' όλα αυτό το "με αφορμή" γεννάει το ερώτημα "
γιατί;". Γιατί μαζεύονται τόσες αφορμές κάθε φορά; Γιατί οι αφορμές να επαναλαμβάνονται; Γιατί να αφορούν παρόμοια γεγονότα; Γιατί δεν διορθώνονται εξ'αρχής;
Τα διάφορα "γιατί" γεννούν με τη σειρά τους μια ομάδα από "
τι;". Τι φταίει; Τι λάθος γίνεται ξανά και ξανά; Τι δεν έχει γίνει; Τι θα μπορούσε να είχε γίνει;
Αυτόματα το ερώτημα αλλάζει στο "
ποιος;" Ποιος ευθύνεται; Ποιος αποφασίζει; Ποιος εκτελεί; Ποιος εκπαιδεύει; Ποιος εκπαιδεύεται; Ποιος κάνει λάθη; Ποιος διορθώνει;
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, σε όλα αυτά τα ερωτήματα υπάρχει ένας
κοινός παρονομαστής που είμαστε όλοι
εμείς οι πολίτες. Θα χρειαστεί άλλη μια
επώδυνη ενδοσκόπηση για να δούμε τι σκεφτόμαστε και τι ζητάμε.
Τελικά τι αστυνομία θέλουμε; Τι εφορία θέλουμε; Τι νοσοκομεία θέλουμε; Τι παιδεία θέλουμε; Τι δικαιοσύνη θέλουμε; Τι πολεοδομία θέλουμε;
Η απάντηση είναι
απλή, όσο και
αποκαρδιωτική. Θέλουμε όλα τα παραπάνω να μοιάζουν σε εμάς. Να είναι δηλαδή αυστηρά ως προς τα
δικαιώματα αλλά ελαστικότατα ως προς τις
υποχρεώσεις.
Θέλουμε για παράδειγμα την αστυνομία να κάνει αλκοτέστ αλλά όχι όταν ξενυχτάμε εμείς. Θέλουμε την εφορία να κατασπαράξει τους φοροφυγάδες αλλά να κάνει τα στραβά μάτια στα αδήλωτα δικά μας ενοίκια. Θέλουμε την πολεοδομία να κατεδαφίσει το αυθαίρετο του Σουφλιά αλλά όχι το δικό μας μαντρότοιχο στη θάλασσα. Αγανακτούμε με την αμορφωσιά των παιδιών αλλά θέλουμε το βλαστάρι μας να περάσει στο πανεπιστήμιο με 5!
Και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο; Γίνεται; Δε γίνεται!
Μεγάλη
μαγκιά να κάνουμε κομματάκια τους δύο αστυνομικούς! Τεράστια
πυγμή και ιδιαίτερη α
ποφασιστικότητα θα δείξουμε στη τιμωρία τους! Λες και
εμείς είμαστε από άλλη χώρα. Λες και ήρθαμε από άλλο πλανήτη και χαζεύουμε απορημένοι για τα παράξενα που συμβαίνουν γύρω μας και είναι
πρωτόγνωρα! Λες και ο "
ωχαδερφισμός" της Ελλάδας αφορά άλλους και εμείς απλώς περνάγαμε από τη γειτονιά!
Έχει καταντήσει βαρετό αλλά
repetitio matter studiorum est. H κοινωνία είναι ένας καθρέφτης και όσες κι αν φέρουμε στροφές γύρω από τον εαυτό μας,
πάντα το είδωλό μας θα καθρεφτίζεται εκεί!