Είναι που πλησιάζει η ημέρα, είναι που κάθε χρόνο έχουμε τα ίδια και τα ίδια, είναι και το θέμα πιασάρικο, πέφτουμε στην παγίδα να το συζητάμε. Ίσως η παγίδα είναι που το συζητάμε μόνο αυτή την περίοδο κάθε χρόνο.
Μιλάω για τις εθνικές επετείους και το πατριωτόμετρο που κάθε χρόνο βγαίνει από το συρτάρι για να μετρηθούμε.
Αφορμή είναι κάποιες αποβολές που "έπεσαν" σε μαθητές που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Μέσα μου θέλω να πιστεύω πως ήταν μια κίνηση υγειούς αντίδρασης των μαθητών απέναντι σε κάτι αναχρονιστικό και εντελώς κιτς. Στην πραγματικότητα φοβάμαι πως ήταν η πλήξη, η βαρεμάρα ή και το προαιώνιο κίνητρο αντιδραστικότητας των εφήβων απέναντι σε οτιδήποτε τους θυμίζει τους γονείς τους.
Φέτος είναι οι παρελάσεις ως θέμα συζήτησης γύρω από την εθνική επέτειο. Πέρυσι ήταν ο Αλβανικής καταγωγής σημαιοφόρος, του χρόνου κάτι άλλο. Πάντως ποτέ δεν είναι η ουσία της επετείου. Ο πατριωτισμός. Και εδώ είναι η παγίδα που προανέφερα.
Όταν "ξεθάβεις" το πατριωτισμό ως έννοια δύο φορές το χρόνο αυτομάτως τον "θάβεις" όλο τον υπόλοιπο καιρό.
Και τι είναι πατριωτισμός; Και γιατί χρησιμοποιείται ως έννοια, εργολαβικά, από ακραία στοιχεία;
Είναι ένδειξη πατριωτισμού η συμμετοχή ενός μαθητή στην παρέλαση; Μπορεί. Όταν όμως ο ίδιος μαθητής στην ερώτηση τι γιορτάζουμε σήμερα σου απαντάει την επανάσταση του Κολοκοτρώνη εναντίον των Γερμανών, αυτό τι είναι; Φταίει ο μαθητής; Όχι βέβαια! Ο μαθητής "ότι πίνει, αυτό κατουράει". Μπούρδες τον δίδαξες, μπούρδες θα απαντήσει!
Τι είναι, λοιπόν, πατριωτισμός; Έλα ντε.









